Lot opóźniony przez burzę. Krzyczysz na pracownika linii lotniczej, a burza dalej robi swoje. Od takiego przykładu zaczyna się pierwsza medytacja tej książki i w jednym zdaniu mieści się cały stoicyzm: odróżnij to, na co masz wpływ, od tego, na co go nie masz, i przestań tracić energię na to drugie.
Poniżej masz streszczenie całej książki, część po części i miesiąc po miesiącu, z tytułami polskiego wydania Onepress w przekładzie Tomasza Walczaka. Książka ma 366 krótkich medytacji, więc nie streszczam każdej z osobna: każdy miesiąc ma jeden temat i to on jest tu rozdziałem. Na końcu osobno: co się myli w krążących opracowaniach, co z tej książki biorę i czego nie kupuję.
Angielski tytuł to The Daily Stoic i w polskich opracowaniach krąży jako „Codzienny stoik”. Polskie wydanie nosi tytuł „Stoicyzm na każdy dzień roku. 366 medytacji na temat mądrości, wytrwałości i sztuki życia”. Łatwo też pomylić je z drugą książką tych samych autorów, „Dziennikiem stoika”, który jest notatnikiem z pytaniami do codziennych zapisków.
Nazwy części i miesięcy poniżej są przepisane ze spisu treści polskiego wydania. Krążące tłumaczenia z angielskiego mówią o „dyscyplinie postrzegania” i „bezstronnej myśli”, których w polskiej książce nie ma.
Stoicyzm na każdy dzień roku (oryg. The Daily Stoic, 2016) to książka Ryana Holidaya i Stephena Hanselmana, w której na każdy dzień roku przypada jeden krótki cytat ze stoików i komentarz do niego. Autorzy sięgają głównie po trzech późnych stoików, Senekę, Epikteta i Marka Aureliusza, a ich celem jest pokazanie, że stoicyzm jest praktycznym narzędziem do codziennego życia, a filozofia akademicka to tylko jego mniejsza część. Książka jest ułożona według trzech stoickich dziedzin, postrzegania, działania i woli, a każdy miesiąc skupia się na jednym temacie.
Polskie wydanie Onepress ma 416 stron. Medytacje są krótkie, zwykle mieszczą się na jednej stronie: najpierw cytat z podaniem źródła, potem kilka akapitów komentarza, często z przykładem ze współczesności albo z historii. Autorzy zachęcają, żeby czytać jedną medytację rano i wracać do niej wieczorem.
Wprowadzenie zaczyna się od trzech dokumentów, które przetrwały dwa tysiące lat: prywatnych zapisków cesarza Marka Aureliusza, listów Seneki i wykładów Epikteta, byłego niewolnika, który został cenionym nauczycielem. Autorzy zauważają, że mało które słowo zostało tak skrzywdzone jak „stoicyzm”, który w potocznym rozumieniu stał się synonimem obojętności. Przypominają, że stoików czytali i podziwiali między innymi George Washington, Adam Smith, Immanuel Kant, Thomas Jefferson i Theodore Roosevelt, a w czasach współczesnych generał James Mattis, który nosił przy sobie „Rozmyślania”, i James Stockdale, który przez pół dekady niewoli w Wietnamie wracał myślami do Epikteta.
Druga część wprowadzenia tłumaczy, czym stoicyzm jest. Szkołę założył Zenon z Kition w Atenach na początku III wieku p.n.e., a nazwa pochodzi od greckiego stoa, portyku, w którym nauczał. Stoicy uważali, że szczęście daje cnota, przede wszystkim cztery cnoty kardynalne: samokontrola, odwaga, sprawiedliwość i mądrość, a źródłem większości zmartwień jest nasze postrzeganie rzeczy, bardziej niż same rzeczy. Z czasem ujęli swoją filozofię w trzy dziedziny ćwiczeń: postrzeganie, czyli jak widzimy świat, działanie, czyli jakie decyzje podejmujemy i po co, oraz wolę, czyli jak radzimy sobie z tym, czego nie możemy zmienić. Według tych trzech dziedzin ułożona jest cała książka.
Pierwsza część dotyczy tego, jak widzimy świat. Stoicy uważali, że między zdarzeniem a naszą reakcją jest ocena, i to ją możemy trenować. Cztery miesiące tej części uczą jasności, panowania nad emocjami, świadomości i obiektywnego myślenia.
Styczeń otwiera medytacja „Kontrola i wybór”, oparta na rozróżnieniu Epikteta: dobra i zła szukaj w swoich wyborach, bo na rzeczy zewnętrzne nie masz wpływu. Autorzy zestawiają to z modlitwą o pogodę ducha, odmawianą przez grupy wychodzące z nałogów: ludzie nie zmienią swojej przeszłości, ale mogą zmienić to, co zrobią teraz. W kolejnych dniach wraca ten sam motyw w różnych odsłonach, od „Co możemy kontrolować, a co pozostaje poza naszą kontrolą” po „Obszar kontroli”.
Drugi wątek stycznia to porządek w głowie i w dniu. Medytacja z 3 stycznia, „Bądź bezwzględny dla rzeczy, które nie mają znaczenia”, jest pochwałą słowa „nie”, a ta z 8 stycznia, „Dostrzeganie naszych uzależnień”, pokazuje, jak niewinne nawyki, od porannej kawy po sprawdzanie poczty, przejmują kontrolę. Najbardziej praktyczne są medytacje z 21 i 22 stycznia, „Poranny rytuał” i „Przegląd dnia”: stoicy byli według autorów pionierami porannego przygotowania i wieczornej refleksji. Ciekawostka dla czytelników tego bloga: medytacja z 5 stycznia cytuje prawo 29 z „48 praw władzy” Roberta Greene’a, czyli planowanie wszystkiego do samego końca.
Luty jest o emocjach, które przejmują stery. Tytuły mówią same za siebie: „Dla impulsywnych”, „Opanuj impulsy”, „Gniew jest złym źródłem motywacji”, „Strach jest samospełniającą się przepowiednią”. Stoikom chodziło o to, żeby uczucia nie podejmowały decyzji za nich, i ta myśl przewija się przez cały miesiąc.
Bardzo współcześnie brzmi medytacja z 9 lutego, „Nie musisz mieć opinii na każdy temat”, i ta z 8 lutego, „Czy poprawiło to Twoje samopoczucie?”, pytająca, co właściwie dało ci zdenerwowanie. W „Bohater czy Neron?” autorzy pokazują, że ta sama władza może zrobić z człowieka mądrego władcę albo tyrana, a różnicę robi panowanie nad sobą. Luty kończy się medytacją „Nie zawsze dostaniesz to, na czym Ci zależy”, która przygotowuje grunt pod późniejszy temat akceptacji.
Marzec dotyczy samopoznania: stoicy uważali, że nie da się zmienić czegoś, czego się nie widzi. Medytacje uczą trafnej samooceny, nieopowiadania sobie historyjek i nieufności wobec pierwszego wrażenia. W „Znajdź swojego Katona” autorzy proponują, żeby wybrać sobie wzór, przy którym będziemy się zastanawiać, jak on by postąpił.
Ważna jest medytacja z 18 marca, „Niemożliwe bez Twojej zgody”, oparta na stoickim przekonaniu, że nikt nie może cię zranić, jeśli sam nie uznasz, że zostałeś zraniony. W „Najlepsze ustronie jest tu, na miejscu” wraca myśl Marka Aureliusza, że spokoju nie trzeba szukać w górach, bo można go znaleźć w sobie. A tytuł „Przypomnij, dlaczego musisz robić wrażenie na tych ludziach?” mógłby wisieć nad biurkiem każdego, kto za dużo myśli o cudzych opiniach.
Kwiecień uczy oddzielania faktów od ocen. Medytacje „Kolor Twoich myśli”, „Sądy są źródłem niepokoju” i „Sprawdzaj swoje odczucia” mówią to samo z różnych stron: to, co czujemy, zależy od tego, jak nazwiemy sytuację, a to nazwanie da się zmienić. Stoicy proponowali opisywać rzeczy tak, jak wyglądają, bez przymiotników, które dokładamy sami.
W tym miesiącu jest też miejsce na pokorę intelektualną: „Bądź gotów zmienić zdanie”, „Jeśli chcesz się uczyć, zachowaj pokorę” i „Nie ma nic złego w popełnianiu pomyłek”. Medytacja „To wszystko tylko trening” zamienia trudności w ćwiczenie, a „Pragnienia czynią z Ciebie sługę” przypomina, że im więcej chcemy, tym bardziej jesteśmy zależni. Kwiecień zamyka pytanie „Co jest zgodne z Twoim charakterem?”, które prowadzi wprost do drugiej części.
Druga część przenosi uwagę z głowy na czyny. Stoicyzm w wersji rzymskiej był filozofią ludzi aktywnych, senatorów, kupców i żołnierzy, więc dużo w nim o pracy, obowiązkach i rozwiązywaniu problemów. Cztery miesiące tej części dotyczą właściwego działania, rozwiązywania problemów, powinności i pragmatyzmu.
Maj zaczyna się od medytacji „Niech charakter będzie Twym najdobitniejszym przekazem” i „Pokaż, co wiesz, zamiast o tym mówić”. Stoicy oceniali człowieka po tym, co robi, a gadanie o filozofii niewiele dla nich znaczyło, i ten miesiąc to rozwija. W „Jesteś projektem” pojawia się myśl, że charakter buduje się jak dzieło, kawałek po kawałku.
Praktyczny jest tu motyw nawyków i jakości: „Dolewanie oliwy do ognia nawyków”, „Technika łańcucha”, „To, jak robisz jedną rzecz, pokazuje, jak robisz też inne” i „Liczy się jakość, a nie ilość”. Medytacja „Praca jest lekarstwem” przypomina, że stoicy widzieli w zajęciu ratunek przed rozmyślaniem w kółko, a „Przestań martwić się tym, co myślą inni” wraca do tematu cudzych opinii. Ten miesiąc najlepiej łączy się z tym, co piszę o atomowych nawykach.
Czerwiec to stoicyzm jako narzędzie na kłopoty. Medytacje „Zawsze pamiętaj o opcji rezerwowej”, „Warto zachować elastyczność” i „Wypróbuj inny uchwyt” uczą, że gdy jedna droga jest zamknięta, zwykle istnieje inna. Stoicy mówili o „klauzuli rezerwowej”: działaj z pełnym zaangażowaniem, ale z założeniem, że wynik nie zależy tylko od ciebie.
Miesiąc zamyka medytacja „Przeszkody są drogą rozwoju”, która streszcza tezę wcześniejszej książki Holidaya, „Przeszkoda czy wyzwanie?”. Po drodze są rady bardzo przyziemne: „Żmudne budowanie cegła po cegle”, „Nie wstydź się prosić o pomoc”, „Wybierz się na przechadzkę” i „Bez wymówek”. W „Kiedy brnąć, a kiedy rezygnować?” autorzy przyznają, że wytrwałość nie zawsze jest cnotą i czasem mądrzej jest odpuścić.
Lipiec dotyczy obowiązków wobec siebie i innych. Pierwsza medytacja, „Rób to, co do Ciebie należy”, ustawia ton, a „Zmień muszę w mogę” proponuje zmianę perspektywy, w której obowiązek staje się możliwością. Stoicy wierzyli, że człowiek jest stworzony do współpracy i sprawiedliwości, co wprost mówią tytuły „Stworzony do sprawiedliwości” i „Stworzeni do współpracy”.
W tym miesiącu jest kilka medytacji, które zostają w głowie na dłużej. „Co znajdzie się na Twoim nagrobku?” każe zapytać, z czego chcesz być zapamiętany, a „Gdy dobrzy ludzie pozostają bezczynni” przypomina, że brak działania też jest wyborem. Jest też „Ty jako startup”, jedna z kilku medytacji, w których Holiday przekłada stoicyzm na język współczesnej pracy, oraz pocieszające „Zawód, jaki wykonujesz, to nie dożywocie”.
Sierpień jest najbardziej praktycznym miesiącem książki. Medytacje „Nie oczekuj perfekcji”, „Perfekcjonizm utrudnia działanie” i „Liczą się wyniki, a nie teorie” sprowadzają stoicyzm na ziemię: lepiej zrobić coś dobrze niż idealnie nigdy. W „Pole manewru zawsze jest większe, niż Ci się zdaje” autorzy przypominają, że rzadko jesteśmy aż tak ograniczeni, jak nam się wydaje.
Ten miesiąc ma też sporo o czasie i skupieniu: „Tylko głupcy się spieszą”, „Ograniczanie tego, co zbędne” i „Skoncentruj się na tym, co ważne”. Tytuł „Gdy ogarnie Cię lenistwo” przywodzi na myśl słynny fragment „Rozmyślań”, w którym Marek Aureliusz przekonuje samego siebie, żeby rano wstał z łóżka i zabrał się do pracy człowieka. Kto zmaga się z perfekcjonizmem, znajdzie w sierpniu kilka dobrych argumentów.
Trzecia część dotyczy tego, czego nie możemy zmienić. Wola w stoickim rozumieniu to zdolność przyjmowania losu bez rozpaczy i bez buntu, a jednocześnie bez rezygnacji z bycia dobrym człowiekiem. Cztery miesiące tej części mówią o harcie ducha, cnocie, akceptacji i śmiertelności.
Wrzesień zaczyna się od zdania „Silna dusza jest lepsza niż szczęśliwy los” i rozwija myśl, że trudności są treningiem. Medytacja „Szkoła filozofów to szpital” przypomina słowa Epikteta, że do filozofa przychodzi się leczyć, przyjemność jest tu sprawą drugorzędną. W „Skąd masz siebie znać, jeśli nigdy Cię nie sprawdzono?” pojawia się myśl Seneki, że kto nigdy nie zmierzył się z przeciwnościami, nie wie, ile jest wart.
Kilka medytacji dotyczy przygotowania na gorsze czasy: „Przygotowania w słoneczny dzień”, „Jak wyglądałby świat z mniej?” i „Twoje prawdziwe potrzeby są niewielkie”. Stoicy ćwiczyli dobrowolne niedogodności, żeby nie bać się utraty wygód, i ten miesiąc to opisuje. Obraz „wewnętrznej fortecy” wraca tu dwa razy, a cały wrzesień dobrze uzupełnia mój tekst o odporności psychicznej.
Październik jest o tym, po co to wszystko: o byciu dobrym człowiekiem. Medytacje „Niech cnota świeci pełnym blaskiem”, „Uczciwość jako standard” i „Zawsze kochaj” pokazują stoicyzm od strony, o której zapomina się najczęściej. Stoicy uważali, że ludzie są ze sobą powiązani jak członki jednego ciała, co oddają tytuły „Mantra współzależności” i „Wszyscy za jednego, jeden za wszystkich”.
W tym miesiącu jest też sporo o tym, jak traktować trudnych ludzi: „Zemsta to potrawa, z której najlepiej zrezygnować”, „Nie wściekaj się, pomóż” i „Daj ludziom przywilej wątpliwości”. Medytacja „Charakter człowieka jest jego przeznaczeniem” przywołuje myśl Heraklita, a ostatnia, „Urodziłeś się dobry”, zamyka miesiąc optymistycznie, w duchu stoików, którzy wierzyli w ludzką zdolność do dobra.
Listopad dotyczy przyjmowania tego, co przynosi los. Łacińskie amor fati, miłość losu, to postawa, w której godzisz się z tym, co się wydarzyło, i traktujesz to jako materiał do działania. Medytacje „Akceptacja rzeczywistości”, „Wiązanie pragnień z tym, co się wydarza” i „Ani dobre, ani złe” budują tę postawę krok po kroku.
W „Jesteśmy aktorami w sztuce” wraca obraz Epikteta: nie wybieramy roli, ale od nas zależy, jak ją zagramy. „Szkło już się rozbiło” i „Ćwicz odpuszczanie spraw, które do Ciebie nie należą” uczą puszczania tego, czego nie da się cofnąć. Najbardziej przewrotna jest medytacja „Nadzieja i lęk są tym samym”, oparta na myśli Seneki, że obie emocje wynikają z życia w przyszłości zamiast w teraźniejszości.
Rok kończy się tematem, którego większość poradników unika: śmiercią. Stoicy praktykowali memento mori, przypominanie sobie o własnej śmiertelności, i uważali to za źródło spokoju i jasności. Przygnębienie nie było celem. Pierwsza medytacja grudnia brzmi „Wyobraź sobie, że dzisiejszy dzień jest ostatnim”.
Miesiąc jest bardzo bliski temu, o czym pisał Seneka w „O krótkości życia”: medytacje „Złodzieje czasu”, „Prosty sposób oceny dni” i „Życie jest długie, jeśli wiesz, jak z niego korzystać” mówią, że problemem jest marnowanie czasu, bo samego czasu mamy więcej, niż nam się wydaje. Na 22 grudnia przypada zachęta do zapisywania własnych myśli, a ostatnia medytacja roku nosi tytuł „Przyjdź sobie na pomoc”. Kto czytał „Cztery tysiące tygodni” Burkemana, znajdzie tu wiele wspólnego.
Po ostatniej medytacji polskie wydanie ma kilka części dodatkowych. „Pozostać stoikiem” to krótkie zakończenie całego roku lektury, które zamyka cykl 366 medytacji. Dalej jest „Model praktyki późnych stoików oraz słowniczek najważniejszych pojęć i fragmentów”, który porządkuje terminy pojawiające się w medytacjach.
Na końcu są „Uwagi na temat tłumaczeń, odwołań i źródeł” oraz „Zalecana dalsza lektura”. Ta ostatnia jest szczególnie przydatna, bo autorzy sami piszą, że ich książka jest wstępem, a pełne teksty Seneki, Epikteta i Marka Aureliusza warto przeczytać w całości. Słowniczek i lista lektur zamieniają zbiór cytatów w punkt wyjścia do poważniejszego czytania.
Polskie opracowania tej książki powtarzają kilka błędów, które łatwo sprawdzić z książką w ręku.
Pierwszy dotyczy nazw. „Codzienny stoik” zamiast „Stoicyzm na każdy dzień roku”, „Dyscyplina postrzegania” zamiast „Postrzeganie”, „Bezstronna myśl” zamiast „Obiektywna myśl”, „Wytrwałość i odporność” zamiast „Hart ducha i odporność”. To są tłumaczenia z angielskich streszczeń, w polskiej książce tych nazw nie ma.
Drugi to pomylenie z „Dziennikiem stoika”. To dwie różne książki tych samych autorów. „Stoicyzm na każdy dzień roku” to zbiór 366 medytacji z komentarzami, a „Dziennik stoika” to notatnik z jednym pytaniem na każdy dzień i miejscem na własne zapiski.
Trzeci jest najważniejszy. Wiele opracowań przedstawia stoicyzm jako sztukę tłumienia emocji i zachowywania kamiennej twarzy. Autorzy już we wprowadzeniu nazywają to krzywdzącym nieporozumieniem: stoicy nie chcieli być pozbawieni uczuć, chcieli, żeby uczucia nie podejmowały za nich decyzji, a cały październik książki jest poświęcony dobroci i miłości do ludzi.
Nazwy części i miesięcy podaję za wydaniem Onepress w przekładzie Tomasza Walczaka. Separator w nazwie listopada („Akceptacja – amor fati”) uzupełniłem, bo spis treści ebooka go nie zawiera.
To jedna z niewielu książek, które naprawdę działają w rytmie, do którego zachęcają. Jedna strona rano zajmuje dwie minuty, a daje temat do przemyślenia na cały dzień.
Rozróżnienie na to, co zależy ode mnie, i resztę. Proste do zrozumienia i bardzo trudne do stosowania, ale kiedy już wejdzie w nawyk, oszczędza ogromnie dużo nerwów. Większość mojego stresu przy pracy dotyczy rzeczy, na które i tak nie mam wpływu.
Poranny rytuał i przegląd dnia. Medytacje z 21 i 22 stycznia opisują coś, co uważam za najbardziej wartościowy nawyk w ogóle: krótko ustalić rano, co jest ważne, i krótko podsumować wieczorem, co się udało. Stoicy robili to dwa tysiące lat przed aplikacjami do planowania.
Memento mori bez przygnębienia. Grudniowe medytacje o śmiertelności czyta się zaskakująco lekko. Przypomnienie, że czas jest ograniczony, jest najlepszym argumentem za tym, żeby nie marnować go na rzeczy bez znaczenia.
Czego nie kupuję. Cytaty wyrwane z kontekstu potrafią brzmieć mądrzej, niż brzmiały w oryginale, a krótka forma sprzyja temu, że stoicyzm zamienia się w zestaw motywacyjnych haseł. Miejscami komentarze Holidaya są też bardzo amerykańskie, z przykładami ze sportu i biznesu, które z filozofią mają luźny związek. Traktuję tę książkę jako wstęp i zachętę do sięgnięcia po Senekę i Marka Aureliusza w całości. Zamiennikiem ich tekstów nie jest.
Weź ją, jeśli chcesz zacząć przygodę ze stoicyzmem i nie masz ochoty od razu czytać antycznych tekstów w całości. Sprawdzi się też u kogoś, kto szuka krótkiego rytuału na początek dnia: jedna strona, jedna myśl, dwie minuty. Książkę najlepiej trzymać na stoliku nocnym albo przy biurku i czytać po kawałku.
Odpuść, jeśli oczekujesz wykładu z historii filozofii albo pogłębionej analizy stoicyzmu. Tu dostaniesz raczej przystępne komentarze do cytatów, a po głębsze rozważania lepiej sięgnąć po „Rozmyślania” Marka Aureliusza albo „Listy moralne do Lucyliusza” Seneki. Szerzej o praktykowaniu uważności piszę przy mindfulness.
Najbardziej praktyczną lekcją tej książki są dwie medytacje ze stycznia: poranny rytuał i przegląd dnia. Rano ustalasz, co dziś jest naprawdę ważne, wieczorem sprawdzasz, co się udało, a co nie. Brzmi prosto, a większość ludzi i tak tego nie robi, bo dzień zaczyna się od cudzych maili i kończy na telefonie.
W MasterZone robimy dokładnie ten stoicki rytuał, tylko w krótszej skali i przy świadkach. Codziennie, o stałych godzinach, są bloki pracy głębokiej: na starcie mówisz jednym zdaniem, co w tym bloku zrobisz, potem pracujesz w ciszy razem z innymi, a na końcu krótko się rozliczasz. To jest poranny rytuał i przegląd dnia zamknięte w jednym bloku.
Różnica polega na tym, że postanowienie wypowiedziane przy innych trudniej odpuścić niż to zapisane w zeszycie. Dlaczego obecność innych ludzi tak mocno pomaga trzymać się planu, tłumaczę w tekście o body doublingu, a o samym poranku więcej przy porannej rutynie.
👉 Wejdź na blok pracy głębokiej
To zbiór 366 krótkich medytacji, po jednej na każdy dzień roku, opartych na cytatach z Seneki, Epikteta, Marka Aureliusza i innych stoików. Do każdego cytatu autorzy dopisali komentarz z przykładem i pytaniem do przemyślenia. Książka jest ułożona według trzech stoickich dziedzin: postrzegania, działania i woli.
Tak, to polskie wydanie książki The Daily Stoic Ryana Holidaya i Stephena Hanselmana. Wydało je Onepress, wydawnictwo Grupy Helion, w przekładzie Tomasza Walczaka. W opracowaniach książka bywa nazywana „Codziennym stoikiem”, ale pod takim tytułem po polsku nie istnieje.
Według polskiego wydania: styczeń to jasność, luty namiętności i emocje, marzec świadomość, kwiecień obiektywna myśl, maj właściwe działania, czerwiec rozwiązywanie problemów, lipiec powinności, sierpień pragmatyzm, wrzesień hart ducha i odporność, październik cnota i dobroć, listopad akceptacja i amor fati, a grudzień rozmyślania nad śmiertelnością.
Autorzy proponują jedną medytację dziennie, najlepiej rano, z powrotem do niej wieczorem. Każda zajmuje zwykle jedną stronę, więc lektura trwa kilka minut. Książka nie jest pomyślana do czytania jednym ciągiem, a jej układ zachęca, żeby trzymać ją pod ręką przez cały rok.
To dwie różne książki tych samych autorów. „Stoicyzm na każdy dzień roku” zawiera 366 medytacji z komentarzami do czytania. „Dziennik stoika” to notatnik z jednym cytatem i pytaniem na każdy dzień oraz miejscem na własne zapiski, pomyślany jako uzupełnienie.
Ryan Holiday to amerykański pisarz, autor kilku popularnych książek o stoicyzmie, między innymi „Przeszkoda czy wyzwanie?” i „Ego to Twój wróg”. Stephen Hanselman jest jego wieloletnim agentem literackim i współautorem. Razem przygotowali przekłady cytatów i komentarze do nich.
Nie, i autorzy wyjaśniają to już we wprowadzeniu. Stoicy chcieli, żeby emocje nie przejmowały kontroli nad decyzjami, samo ich odczuwanie uważali za naturalne. Cały październik w tej książce jest poświęcony dobroci, uczciwości i miłości do innych ludzi.
Polskie wydanie Onepress ma 416 stron. Pierwsze wydanie ukazało się w 2017 roku, a książka jest dostępna także jako ebook i audiobook. Medytacje są krótkie, więc mimo objętości czyta się ją lekko, po kilka minut dziennie.
Sprawdzony system, który pozwoli ci zaoszczędzić nawet 10h w tygodniu. Szablon w PDF + krótkie video, które pokazuje krok po kroku jak to ustawić. Za darmo.
Zero spamu. Maila użyjemy tylko, żeby wysłać Ci pliki i czasem coś wartościowego o planowaniu. Wypiszesz się jednym klikiem.
